Mi chodziło także o to, że wierni by uważali że on może robić niesamowite cuda, a on sam, byłby tak zadufany w sobie, że też by w to wierzył, czy to by oznaczało że mógłby zrobić coś, normalnie dla niego niemożliwego?

To oznacza że nie musiał by tak bardzo skupiać się nad tym co chce (jeżeli ten czyn jest tym w co wierzą wierni).

Oczywiście jego moc pochodziła by od dwóch źródeł... własnej silnej woli oraz puli mocy wiernych.

Jednak by uniknąć sytuacji że mamy potężnego władcę oraz kult wiernych dzięki któremu może on niszczyć wrogie państwa i podbijać coraz więcej ziem oraz mieć coraz więcej wiernych i mieć coraz większą moc, istnieje rozwiązanie że taki mago-kapłan może wykrzesać z siebie tyle na ile pozwala mu wola oraz zapanować nad pulą energii fatum na tyle na ile pozwala mu siła jego ducha.

Kapłana/osobę czerpiącą moc od wiernych porównamy do strażaka trzymającego wąż strażacki.

Nasz strażak odkręcił wodę i leje na pożar. Doskonale wie jak duże ciśnienie wody może utrzymać. Mimo to że kolega przy hydrancie (wierni) może odkręcić na jego skinienie znacznie więcej wody.

Jednak jak tak się stanie ilość wody spowoduje że wąż przewróci naszego strażaka lub wyrwie mu się z rąk. Tak czy inaczej jego cel zgaszenie ognia się nie uda. A woda (energia) zostanie skierowana w losowym kierunku lub obleje samego strażaka (obróci się przeciwko) lub woda zostanie zmarnotrawiona.

Jednak jeżeli trzyma wąż z innymi strażakami to mogą osiągnąć znacznie lepszy efekt (dlatego kapłani inkantują wielkie zaklęcia razem). Jeżeli mag-kapłan potrenuje mięśnie lub technikę trzymania węża to jest w stanie tej wody kontrolować więcej i osiągnąć lepszy efekt gaszenia pożaru (celu zaklęcia). Czyli jeżeli mag ma silniejszą wolę lub ducha to może więcej.

Wiem że to abstrakcja straszna ale daje duże odzwierciedlenie.

Tak czy inaczej jeśli ludzie zaczną wierzyć że ten mag umie robić cuda to będzie miał łatwiejsze zadanie z osiągnięciem potężnej mocy jednak użycie jej może się dla niego skończyć źle jeśli chwyci za wszystko.

Kolejną sprawą jest to że żeby osiągnąć potężny efekt wiernych to on musiał by kolekcjonować w tysiącach a jest to bardzo trudne zwłaszcza że działają inne religie oraz organizacje tępiące sadystycznych tyranów.
Więc żeby stworzyć swój własny kult to trzeba się napracować, nasilić, oraz ustawić w kolejce konkurencji. Tak czy inaczej tyranizowanie tysięcy ludzi bez wiedzy innych istot wiedzących o co chodzi naszemu magowi tyranowi jest mało prawdopodobne.

Pozdrawiam i dziękuję za zainteresowanie

Tak jeszcze odnosząc się do sprawy wyspy Khondar... A co gdyby taki kapłan zaczął nawoływać, że to on jest owym bóstwem, albo że niedługo się nim stanie. I gdyby doszło już do tej bitwy i wierni połączyli by się w tych modlitwach. To czy ta osoba stałaby się tym bóstwem i do tego z własną wolą, nieskrępowaną żadnymi dogmatami i przyjętą wizją wiary?

Też inne pytanie. Czy w tym świecie istnieją rzeczy w stylu
-zaklęte przedmioty
-jakieś zioła o magicznych właściwościach
-magiczne wywary
-magiczne runy
-magiczne zwoje
I tym podobne magiczne atrybuty magów .

Nasz bohater najprawdopodobniej został by wyśmiany jeżeli obwołał by się bóstwem.

Jednak niech już będzie że zrobił papkę z mózgu innych i czczą go jak boga.

Sprawa wygląda tak... jeżeli wszyscy ludzie na całej plancie wierzyli by że kamienie latają to nadal kamienie leżały by na ziemi. Prócz wiary która tworzy gromadzącą się energię (fatum) potrzebna jest istota która skoncentruje tą energię do właśnie tego celu lub innych (w przedziale tego co obejmuje dana wiara).

Np kupa ludu wierzy w latające kamienie to istota koncentrująca tą energie może wykorzystać ją tylko w tym celu. Tak czy inaczej dla jednej istoty zrobienie czegoś co wymaga olbrzymich ilości energii jest niebezpieczne oraz wyczerpujące dla ciała i ducha.

Dlatego nasz bohater nie przetrzymał by tego co wierni by od niego oczekiwali. Jego ciało może i stało by się wytrzymałe jednak duch i jego siła nadal była by taka sama. Jeżeli nawet już by stał się tym bóstwem to stał by się takim bóstwem jakiego oczekiwali wierni. Chyba że jakoś wyperswadował to jaki chce być. Kolejna sprawa że jego moc i życie zależało by od wiernych którzy zasilali by go. Kiedy olał by wyznawców oni by przestając wierzyć osłabili by jego moc, idąc dalej jeżeli zabił by wyznawców to stało by się podobnie.. wylądował by jako śmiertelnik.

Mag sam tworzy efekt a jako "paliwa" używa własnej energii i nad wyraz silnej woli. Mag może być "kapłanem" i podkradać energię lub wykorzystywać ją do własnych celów jeżeli wie jak ją wyczuć.

Kapłan zbiera energię która zebrana jest przez wiernych gdziekolwiek oni są. A limitem tego co kapłan może zrobić jest to ile jest w stanie tej energii wykorzystać w ramach jednego zaklęcia/czaru/mocy.

W moim świecie :
Są magiczne przedmioty a najsilniejszymi z nich są relikty kultów i religii.
Przedmioty używane do zaklęć po jakimś czasie zyskują magiczne właściwości.
Czarodzieje tworzą przedmioty wiążąc energię/fatum w przedmiocie za pomocą długotrwałego skupienia lub specjalnych rytuałów.

Istnieją zwoje z instrukcjami lub prostymi efektami są one nie magiczne ale zawierają wiedzę która na stałe jest w stanie nauczyć czarodzieja danego "zaklęcia"

Runy istnieją i są graficzną interpretacją myśli. Są to symbole przeszłości, tworzenia. Tworzenie run to stara i bardzo trudna sztuka umożliwiająca manifestacje wiary/siły woli w martwym przedmiocie/lub też żywym.
Runy na żywym ciele też są możliwe.

Dobra, trzeba te głupoty rozjaśnić, bo jak tak teraz to czytam, to przestaję się dziwić, że Ric mnie nie zrozumiał.

Generalnie, ponieważ piszę teraz inną powieść, w innym świecie, z innymi bohaterami i innym systemem "magii" (przy nazywaniu tego paranormalnego sposobu wpływania na rzeczywistość długo broniłem się przed używaniem tego typu pojęć i nadal używam tylko i wyłącznie słowa "zaklęcia" z braku innej, lepszej nazwy) musiałbym opisać dwa systemy magiczne, jako że nie chcę na chwilę obecną zdradzać nic z mojej nowej powieści(która coraz bardziej nabiera kształtów, tylko w dwa ostatnie dni napisałem 12 stron, a dzisiaj jeszcze chyba coś napiszę, może nawet zakończę jeden wątek, który ciągnie się już jakieś czterdzieści stron), opiszę magię, którą nieudolnie naświetlałem w tamtym poście.

Potencjał magiczny maga określany jest przez ilość jego zaklęć przeznaczenia. Zaklęcia przeznaczenia, to te zaklęcia, które mag potrafi rzucić sam z siebie. Ponadto taki mag może opanować swoje zaklęcia przeznaczenia w stopniu znacznie wykraczającym poza możliwości zwykłego człowieka. Drugą rzeczą, która również w pewnym sensie określa potencjał czarodzieja jest jego zapas mistycznej energii. Początkowo jest on zależny od ilości zaklęć przeznaczenia, którymi dysponuje mag. Może jednak być zwiększany poprzez ćwiczenia i wraz z poszerzaniem się arsenału czarownika. Tak więc mag dysponujący jednym zaklęciem przeznaczenia będzie miał większe zapasy mistycznej energii niż dzieciak dysponujący trzema zaklęciami przeznaczenia, ale będący dopiero na początku swojej kariery czarodzieja.
Kontynuując kwestię energii magicznej i potencjału magów, a także powoli przechodząc do zaklęć. Bardzo wiele przy ostatecznym efekcie zaklęcia zależy od ilości energii mistycznej włożonej przez maga w rzucenie go.Dajmy na to p-posługując się kompletnie abstrakcyjnymi liczbami, że mag Daglis rzuca podstawowe zaklęcie niszczące(o tym zaklęciu więcej napiszę dalej, nie ma ono swojej nazwy i właściwie nie zasługuje na miano zaklęcia) wkłada w to powiedzmy 1300 j.e.m. (jednostek energii mistycznej), przy tym jego potencjał, obeznanie z magią i opanowanie zaklęcia uśrednione wypadają na powiedzmy poziom "przeciętny" tak więc zużywa on 1300 jemów, lecz siła zaklęcia to tak naprawdę ledwie 800 jemów. Gdzie reszta? Otóż ponieważ Daglis jest, po uśrednieniu wszystkich czynników, które decydują o sile zaklęcia przezeń rzuconego, magiem zaledwie przeciętnym, tak więc swe braki i niedoskonałości ukrywa i neutralizuje poprzez zużycie znacznie większej ilości energii. Natomiast mag Pulpaksis zużywając 900 jemów osiąga ten sam efekt, bo opanowanie przez niego zaklęcia, jego talent i obeznanie z magią sprawiają, że zostaje przeze mnie oceniony na maga "bardzo dobrego". Jak więc już widać dobre opanowanie zaklęć z własnego arsenał jest bardzo ważne. A okaże się jeszcze ważniejsze, kiedy przejdę do następnej kwestii, to znaczy... dodatkowych specjalnych efektów. Tak więc mamy sobie zaklęcie(to nie do końca jest zaklęcie, ale dla uproszczenia i na potrzeby przykładu przyjmę, że jest to zaklęcie) pozwalające pokonywać niewielkie(kilka/kilkanaście metrów) przestrzenie w ułamku sekundy. Tak więc standardowo zaklęcie to jest jakby błyskawicznym przemieszczaniem się, które pozwala najpierw być przy bramie, by w mgnieniu oka stać na schodach. Tak naprawdę jednak ma to bardzo duże ograniczenia. Nie można pojawić się w powietrzu, zwyczajnie no way, nie da rady. No to co robi sprytny czaropuszcz, gdy opanował ten czar w stopniu znakomitym/ostatecznym/ultimate, czy co tam jeszcze chcecie? Otóż sprawia, że może pojawiać się w powietrzu!
Chyba udowodniłem, że lepiej dysponować kilkoma świetnie opanowanymi zaklęciami niż dziesiątkami takich, o których nie mamy bladego pojęcia?
Dobrze, następna kwestia: czary.
Zacznę może od tego "podstawowego czaru niszczącego", o którym wspomniałem wcześniej i napisałem o nim, że:"właściwie nie zasługuje na miano zaklęcia". Otóż, faktycznie nie bardzo jest to zaklęcie. De facto polega to na wysłaniu strumienia własnej energii mistycznej w wybranym kierunku, przy jednoczesnym zmienieniu "bezpłciowej" formy tej energii w energię niszczącą. "Zaklęcie" to jest mało niebezpieczne i ponieważ nie dysponuje dodatkowymi efektami, które sprawiłyby, że stałoby się nieco bardziej śmiercionośne, służy ono raczej do pojedynków między uczniakami w szkołach i do używania, gdy nie chcemy trwale uszkodzić celu. Dajmy je jednak kolesiowi, który ma trzy zaklęcia przeznaczenia, świetne opanowanie zaklęcia, dobre zaznajomienie z sztukami tajemnymi i w dodatku dużo energii mistycznej, a ten niewinny czar staje się narzędziem mordu, którym nasz "koleś" może wyciąć w pień sporą wioskę.
Przejdę jednak teraz do tych nieszczęsnych "poziomów", o których pisałem w poprzednim poście.
Otóż nie chodziło mi o poziomy w sensie poziomów z jakiejś gry RPG, czy też Heroes'a. Miałem na myśli raczej trzy sposoby rzucania ich. Teraz wyglądają one tak:
1. Pierwszy sposób, najprostszy. Polega na wypowiedzeniu krótkiej(lub wręcz przeciwnie, zależy od zaklęcia) inkantacji, formowaniu pieczęci za pomocą dłoni i cholera wie jakich jeszcze cudów na kiju. Ogółem mało wygodne, niepraktyczne i zanim zdążysz to wszystko zrobić skończysz ze strzałą w oku, albo w.... dobra daruję sobie anatomiczne szczegóły.
2. Drugi sposób, to po prostu rzucenie nazwy zaklęcia w języku magii i obserwowanie, jak cel krzyczy, rzucając się w płomieniach. Wygodne, szybkie, ale są dwa problemy. Pierwszy trzeba znać to słowo, a samo z siebie ono nie przyjdzie. Drugi problem jest to mniej bezpieczne i precyzyjne niż sposób pierwszy.
3. Trzeci sposób rzucania zaklęcia. Zamykasz oczy(wcale nie konieczne, ale tak dla szpanu), myślisz, otwierasz oczy i nie widzisz przeciwnika, bo ten zdążył już implodować, pozostawiając po sobie klimatyczną i malowniczą kałuże krwi i parę gratów. Sposób niby super i w ogóle munch na całego, ale tutaj problemy są największe. Co prawda wcale nie trzeba znać jakiegoś głupiego słowa w głupim języku wymyślonym przez jakiegoś durnia, (znaczy się autora świata/książki, tudzież: mnie) ale za to ryzyko "nicsięniestania" i implodowania (tudzież inne niefajne sprawy) samego siebie jest o wiele większa niż w pozostałych przypadkach.

Dobra, mam nadzieję, że teraz jest jasne o co chodziło z "poziomami".
Jeszcze mały szczegół odnośnie sposobu trzeciego. Można w ten sposób próbować rzucić zaklęcie od razu po jego poznaniu, z tym że... niemal na pewno nic się nie stanie, a w gorszym wypadku coś w nas rąbnie i niekoniecznie da nam to IQ 250, raczej sprawi, że np. będziemy lżejsi o 1/3, bo odparuje nam 1/3 ciała.
Ok, to tyle. Teraz następna sprawa.

Teraz to "zaklęcie", którego nie chciałem nazwać zaklęciem(ale i tak to zrobiłem) służące do poruszania się. Dobra, więc co to jest i czym się różni od zaklęcia?
Otóż jest to coś co nie korzysta z naszych pokładów mistycznej energii, żeby działać. Super, nie? No, właśnie byłoby zbyt pięknie otóż tego typu "zaklęcia", które ja nazywam z braku innego słowa "technikami", polegają na wykorzystywaniu siły fizycznej (a niektóre, w wypadku, gdy tej jest za mało żrą siły witalne) do działania. Tak więc nieszczególnie opłaca się używać czegoś takiego, jeżeli dobrze tego nie opanujemy. Buch(raz)-Buch(dwa)-Buch(trzy) i jęzor na wierzchu + omdlenie ze zmęczenia.

Właściwie to powinienem skończyć tutaj, bo wyjaśniłem wszystko, co zagmatwałem tamtym postem, więc byłoby na tyle. Jednak zdradzę pewien pomysł z mojej drugiej powieści, który zapewne zostanie zastosowany do pierwszej. Tak więc grzechem to chyba nie będzie?

Tak więc czas wytłumaczyć, czym są "aury". W mojej drugiej powieści przyjąłem, że każdy :cenzura: przez cały czas wypuszcza z siebie we wszystkich kierunkach strumienie energii duchowej(cholera, nie chciałem tego zdradzić, ale dobra tam).
Ilość wypuszczanej energii jest zależna od ilości energii przez :cenzura: wytwarzanej. Tak więc im silniejszy :cenzura:, tym silniejszą ma aurę. Pewnie powiecie: "No dobra, ale to tak mało mówi. Co to właściwie jest ta aura, po prostu ulatująca energia? To tak jakby nie dokręcili kranu!". Owszem przypomina to niedokręcenie kranu. Z tym że dokręcić kran jest irytujące, bo trzeba przez cały czas trzymać na nim rękę, tak więc można zapomnieć o wypoczynku i relaksacji bez uwolnienia aury do normalnego poziomu. Ważną sprawą jest też "zabarwienie" aury. Zabarwienie aury jest zależne od emocji, jakie targają :cenzura: i od jego charakteru. Tak więc, gdy aura jest pełna żądzy zabijania, odczujecie strach, a gdy spokoju i dobrych intencji, jako postronni poczujecie się odprężeni i zrobi wam się lekko na duchu. Ponadto jak już napisałem :cenzura: mogą kontrolować swoje aury, kran można nie tylko dokręcić, ale też odkręcić zupełnie. Jak to się kończy? Wszyscy wokół :cenzura:, który jest wściekły, zły i chce zabijać są naprawdę przerażeni i jeżeli :cenzura: jest silny, nie będą mogli nawet chodzić, czy też ustać na nogach (ale to naprawdę musiałby być silny :cenzura:, bo wymagałoby to duuuużych ilości energii duchowej).

Dobra, dość o tych aurach, bo ciężko się pisze, gdy nie chce się nic powiedzieć, a zarazem coś wytłumaczyć!

No, to teraz możecie się czepiać !

Edit: sorki, jedna bzdurka była, która już jest poprawiona. Oczywiście "zakręcenie kranu" nie jest trudne, a i przyzwyczaić się można. Po prostu początkowo jest to dla :cenzura: dość irytujące, bo muszą poświęcać na to uwagę, ale jak już się przyzwyczają nie jest to problemem.

Cholernie skomplikowane i zawiłe, nie można czegoś prostszego? Może i cwanie obmyślone, ale pokręcone IMO zbytecznie...

Może i można coś prostszego, ale:
A) dość dużo czasu temu poświęciłem, więc jestem niechętny większym zmianom
B) Uczniowie na lekcjach o magii będą mieli czego się uczyć(nie do końca, o ile pamiętam moim założeniem, było, żeby wiedza o zaklęciach przeznaczenia nie była powszechna)
C) Lubię jak jest skomplikowanie i zawile

Jestem pewien że "zaklęcie" nie będące zaklęciem które nazywałeś zaklęciem i którego użyłeś by pokazać przykład zaklęć używanych przez uber maga nazywać się będzie "Blink" czyli (i tu sobie każdy przetłumaczy) błyśnięcie.
No ale wracając do... Sam piszę (już 4 ku**a rok!) książkę i puki co systematyzuje świat i mam spisane kilka wybiorczych rozdziałów które muszę zgrabnie połączyć lub nie. Ważną kwasje stanowi magia gdyż w zasadzie całość będzie wokoło niej krążyć. Nie zdradzę co i jak ale jest istotna i tyle. Dlatego sam podjąłem próbę usystematyzowania tego co ja myślę że wiem.

Korzystając z różnych źródeł skleciłem mniej więcej system który zaraz przybliżę.

Pierwsza rzecz. Energia magiczna. To bez czego nie da rady zrobić nic magicznego. Ta z kolei oblepiając cały świat znajduje się we wszystkim w różnych ilościach i z różnym natężeniem. I tak mamy zwykłego króliczka kicającego po łące a zaraz obok pasącego się jednorożca czy inną maszkarę. Naturalne jest że królik nie jest szczególnie magiczny i że jednorożec go magicznie przerasta będąc niemal całym zrobionym z magii. I tak gdy wyrwiemy jednorożcowi jego ród, potniemy w kawałki i weźmiemy nawet jego kopyta i włosie, to możemy być pewni że mamy w rękach przepełnione magią ingrediencje do wykorzystania w różny sposób przez umagicznianie przedmiotów po tworzenie mikstur. Ale co z królikiem? Nie martwcie się... on też ma w sobie coś z magii i też nadaję się nie tylko do jedzenia. Od dla przykładu jego łapki mogą mieć właściwości magiczne i odpowiednio przygotowane na przykład przynoszą szczęście, poprawiają wzrok lub inne pomocne sprawy.

Druga rzecz podstawowa. Podział magii.
Więc jest tak. Mówiłem już o energii magicznej która jest Dzika. Ta dzieli się z kolei na wszelkie z 5 dziedzin magii. (Tworzących tz. szkoły).
Magia ognia, magia lodu/wody, magia Naturalna, Magia Eteru, magia Mrocznego Eteru.
Pierwsze dwie to prostota formy i treści. Manipulacja ogniem/wodą w każdej formie, kształcie i w dowolny sposób. (głównie destrukcyjny/konstrukcyjny w takiej kolejności)
Dalej jest Natura. Wydaje się sielankowa? Nic bardziej mylnego. Oto bowiem cała wściekła furia mamusi natury. Manipulacja ziemią, powietrzem. Rozkazywanie piorunom i ujarzmianie bestii. Klątwy przemiany jak polimorfizm oraz zmiennokształtność (w tym likanotropia). Ale... mama natura jest kochającą matką mimo wszystko. Zaklęcia leczące rany, usypiające, zaklęcia miłosne itp.
Kolejne są magie Eteru. Czym jest eter? To w zasadzie magia w widzialnej formie. Pył, mana, energia, fala, kwintesencja... jakkolwiek to nazwiesz to jest kwint esencja magii. O ile pozostałe dwie opierają się na aspektach fizycznych, to Eter opiera się na manipulowaniu fizyką. I tak, jesteś w stanie wejść komuś do głowy, odepchnąć niewidzialną ręką, uderzyć go nie dotykając go, unieść się w powietrzu, chodzić po wodzie, ściągnąć pioruny z nieba, przywoływać magiczne stwory, teleportować się, kruszyć skały, odganiać duchy i oddawać życie. Nie wyobrażaj sobie jednak że to jest magia światła. Broń boże. Ci którzy wykorzystują tę magię czują się niemal bogami mimo że jest to raczej magia przeciętna. Nie jest tak destrucyjna/konstruktywna jak pozostałe ale daje pewną władzę nad sferą materialną i niematerialną. To jest powodem czemu wielu zbacza na ścieżkę mrocznej magii. Czym się przejawia? Mroczny Eter to silniejsza wersja zwykłej magii. Ma pod sobą każdą inną dziedzinę. Jest potężna i pozwala tworzyć cuda. O ile korzystający z magii natury (druid na przykład) może zmienić się w wilka czy orła to Czarny eter pozwala na zamianę w smoka, demona i bestie. O
ile Hydromanta (mag wody może zamrozić kogoś tak czarny Eter pozwala zamrozić całe miasto do kości a potem pokruszyć każdego i rozsypać na wszystkie strony. Piromanta (mag ognia) może wywołać eksplozję tak Eter pozwala wywołać wybuch... wulkanu który on sam stworzy, kontrolować magmowe stwory i wypalić całą okolicę do cna. Wyobraźnia moja nie sięga jeszcze co jest w stanie zrobić jeszcze Czarny Eter. Jest utożsamiany z :cenzura: który stworzył go z nienawiści jaką darzy :cenzura:.

Kolejnym podziałem magii (już ostatnim) jest (nie mogę tak tego nazwać ale)
magia światła nazywana "wiarą". Tym zajmują się kapłani. Wiara jest oddzielną dziedziną magii choć nie można ją tak nazywać. Wiara niweluję magię inną niż jej własna i jest bardzo nasadzona na pozbyciu się magii jako takiej w ogóle. Powodem jest powstanie czarnego Eteru który... no nie powiem bo zdradzę za dużo. W każdym razie wiara jest jedyną przeciwwagą dla Czarnej magii ale że ta jest tak potężna to siły nadal się równoważą. Typowa naturalna walka dobra ze złem.
Co do wiary jako takiej? Każdy, dosłownie każdy może z niej korzystać. Każdy humanoid na świecie którego nie tknęła jeszcze inna magia może korzystać z tej mocy. Powód? Wiara jest... raczej słaba. Czym jest uderzenie światła w porównaniu do uderzenia zapewnionego przez eter? No właśnie... Święty ogień? Phi. Zwykły jest silniejszy. W czym jest światło lepsze? W zapewnianiu ochrony. Żadne kamienne skóry nie są w stanie się równać ze świętą osłoną (czy czymś takim). Leczenie światła jest z kolei porównywalne z naturalnym ale... działa od razu i nie można go powtarzać zbyt często. (Natura może leczyć ile chce i kiedy che). Co jeszcze? Ach... duma rycerstwa. Aury, pieczęcie i błogosławieństwa. Długotrwałe zaklęcia zapewniające to ochronę to większą siłę itp. Działają odpowiednio Aury - stale do puki jest się przy tym który ma ten "wyciek" magii o którym Nir mówił. Pieczęcie - trwają puki się nie rozpłyną w powietrzu. Trochę jak runy robione na chybcika. Błogosławieństwa - trwają jakiś czas. Nigdy dłużej niż dzień. Zapewniają najlepsze "bonusy" ale by je otrzymać trzeba udowodnić że jesteś godzien... najlepiej zapłatą
Ma to swoje pokrycie. Przygotowanie takiego błogosławieństwa trwa długo.

No właśnie, wspomniałem o "przygotowaniu". Magia to jest dzika energia będąca we wszystkim wokoło, to już wiecie. I z racji że jest dzika, to sama z siebie nic nie zrobi i trzeba ją naprowadzić odpowiednio. Jednorożec (skoro już jesteśmy przy tych dwóch przykładach) by w jakiś sposób sobie pomóc magicznie musi wykonać gest. Np. walnie kopytem o suchą ziemię by pojawił się tam mały strumyk czy coś w ten deseń. Jest to stworzenie inteligentne więc jest do tego zdolne. Nasz królik nie da rady wykorzystać swojej magiczności bo... to tylko głupiutki królik jest!
Wiedza i inteligencja są pierwszymi rzeczami potrzebnymi by wykorzystać te prądy magiczne. Gesty i słowa pozwalające na manipulowanie tą energią to już jest rzecz druga.
Mag, by rzucić odpowiednie do swojego "chcenia" zaklęcie, musi więc wiedzieć CO sprawia że magia oddziałuje i JAK powtórzyć tę czynność.

I tak oto idziemy dalej. Ptakuba tu obecny dał bardzo dobry przykład w swoim świecie.
Podział magii na tą układną - wymagającą prócz gestów, odpowiednich słów, czynności i skupienia co z kolei dawać mogło długotrwałe i potężne efekty. Problem? Czynności magicznej nie można przerwać. Nie można się rozproszyć bo efekt może być katastroficzny. Chciałeś zapalić świecę a podpaliłeś całe miasto lub samego siebie. Dodatkowo takie rzucanie zaklęcia jest czasochłonne i mało wygodne. Wymaga lat praktyk i nauki... za co się ceni tych którzy posługują się tym sposobem.
Drugim elementem podziału jest spontaniczność - Nie trzeba znać słów, nie trzeba być skupionym tak bardzo... co trzeba mieć? Wyobraźnię i Emocję. Samo wyobrażenie efektu starczy żeby móc wyczarować dowolną rzecz. Dla przykładu: Otoczony jesteś zgrają bandytów. Jesteś Magikiem. Co robisz? Z zamkniętymi oczyma (nie koniecznie dla szpanu) wyobrażasz sobie ogień. Skupiasz się na złości która w tobie się gotuje. Skupiasz się i... Prostym gestem wysyłasz od siebie falę gorąca i ognia palącą twych oprawców. Proste? Nie koniecznie...

Oba sposoby czarowania są wzajemnie siebie wykluczające. Będąc zasnuty w księgach nie jesteś w stanie wyobrazić sobie skrzydeł ptaka wyrastających z twoich pleców i pozwalających ci latać. Nie poczujesz też tej radości. Skazany jesteś uczyć się kolejnych słów i gestów magicznych w pojaranym języku który nic nie znaczy. Eksperymentujesz więc narażając się na makabryczne efekty wiedząc jednak że nie ma potężniejszego Maga od ciebie.
Z kolei jeżeli jesteś energicznym/wiecznie smutnym osobnikiem to łatwiej ci po prostu "zobaczyć" co się stanie. Zobaczyć tę moc i skorzystać z niej tak jak ci się wydaje że powinno. Pozwolisz sobie na szczyptę eksperymentu który albo się uda albo nie. Możesz ciskać nieprzerwanym strumieniem zaklęć jak z M4. W czym problem? Nie możesz wytworzyć nic o naprawdę olbrzymim działaniu. Nie otoczysz miasta polem ochronnym które wytrzyma dłużej niż 3 sek. A wystarczy drobne wypadnięcie z rytmu i możesz stanąć przed niebezpieczeństwem tego że nie uda ci się nic magicznego wytworzyć nawet jak będziesz mieć pokłady energii w sobie.

Ale idąc dalej tropem "tworzenia magii", zostawiłem kilka tematów które popiołem w dalszej lekturze do wyjaśnienia. Teraz... przedmioty magiczne.
Byłą mowa o materiałach przechowujących w sobie magię. Dokładnie! Tylko jak wykorzystać tę magię? Nie można za gestykulować kawałkiem magicznej rudy
żeby zaczął być niezniszczalnym albo by leczył ci rany. Nie. Co można zrobić? Łączyć magię. Co to znaczy? Przetapiając żelazo do rozgrzanej mieszanki dodasz trochę ziela, magicznej kory, niemowlaka i tada! Coś się zaczyna dziać. Może równie dobrze wyjść badziew ale może wyjść cudo. Kolejnym krokiem jest ODPOWIEDNIE operowanie tym otrzymanym materiałem. Piec do odpowiedniej temperatury, uderzenia młota tam gdzie jest to wymagane, w między czasie przystrajasz czymś magicznym i tada po raz drugi.
I tak może powstać miecz który płonie żywym ogniem gdy dotyka go osoba o czystym sercu. Może powstać korona która zmienia każdego w doskonałego mówcę. Itp itd. Co można zrobić jeszcze? Nałożyć gesty... w formie symboli.
Runy. Odpowiednio przygotowane runy nawet narysowane na wciąż stojącym i rosnącym drzewie mogą wyzwolić jego magię. Nawet nasz pan królik, posiadając np obróżkę z symbolem runicznym może stać się niebezpieczny.

(Symbol eksplozji na karteczce przyczepiony do niego. On podbiega do ciebie. Ty jesteś zauroczony. On robi bum. Umierasz)

Teraz słyszę pytania. "Ale co z przedmiotami które już są? Runy na wszystkim?".
Otóż nie. Wykonywanie run to ściśle strzeżona tajemnica i w zasadzie każda rasa ma własne symbole. Co zrobić by przeciętny zjadacz chleba mógł mieć coś magicznego? Zaklinacze...
Ci ludzie (lub nie) są w stanie dosłownie WYRWAĆ magię z innych przedmiotów (Które muszą być mocno magiczne) i manipulując tym co otrzymają (kryształek, trochę pyłu magicznego) są w stanie nawet z łyżki zrobić "poskramiacza ogrów +12". Łyżka nadal będzie łyżką, ale (na danym przykładzie) gdyby uderzyć nią ogra, magia zawarta w niej zareaguje na ogra w taki sposób że postara się jak najlepiej by pozbawić go życia.
Teraz słyszę "Co? Ta łyżka żyje?". W pewnym sensie tak... magia styka sie z magią i otrzymawszy "polecenie" od zaklinacza skupia się by wykonać to do czego jest stworzona. Możliwości jest mnóstwo ALE na jednym przedmiocie... tylko jedno (nie mam lepszego słowa) zaklęcie może być aktywne. Stare zniknie gdy nałoży się nowe.

Co dalej? Dalej napiszę w innym poście innego dnia.

Ogólnie ma taki pomysł, by zaklęcia, czary itp. pierdóły były możliwe dzięki istnieniu tajemniczych Glutków Nicości. Czym są GN? Nikt nie wie, ani nie wiadomo skąd się wzięły. Wyglądem i konsystencją przypominają półstałe żółtka, tyle że przeźroczyste i wielkości 10 µm.
Jeśli na przykład mag będzie chciał wywołać kulę ognistą, gestami/słowami/siłą woli przekona Glutki Nicości by zapaliły się samoistnie i pofrunęły ku wrogowi.
Oszczędza mi to wiele kłopotów z typu: "A skąd wziął się ogień", "Skąd dostał tak dużą skałę?". Po prostu GN zamieniają się w dany przedmiot, a jak skończą wracają do swojej pierwotnej postaci.
Drugim rozwiązaniem jest poziom mocy. To po prostu taka charyzma magiczna, zdolność przekonywania jak największej ilości GN.
Nie wiem dokładnie jak zapobiec sytuacji, gdzie maga rzuca fajerbole 24h/7, ale myślę o tym, że Glutki Nicości po pewnym czasie coraz bardziej powątpiewają w słuszność czaru, aż w końcu "nie działają".
Lewitacja i telekineza to tylko ruch GN, telepatia błyskawiczne przemieszczanie informacji między Glutkami od maga A do osoby B.
Hmmm... Ożywieńcy. Glutki Nicości wnikają w ciało i wznawiają funkcje życiowe.
Demony są przywoływane przez portale otwierane przez GN.
No i oczywiście czary nie działają na zbyt dużą odległość. Dużo łatwiej przekonać GN koło ciebie niż 200 km dalej.
Zaklinanie fauny/flory? Glutki wnikają w ciało i przejmują kontrolę.
Zaklinanie przedmiotów? Glutki kumulują się wokół danej rzeczy i wykonują poleconą czynność.
Ah! Glutki mają coś w rodzaju "pamięci". Dzięki temu można sprawdzić jaki był użyty czar w danym miejscu. (Ofkors GN ciągle się ruszają i mieszają, po pewnym czasie śledztwo jest niemożliwe.)
Hmmm... To chyba wszystko...

Nudzi Ci się?

Nie, no pomysł ogólnie spoko, ma sens, ale poco komplikować sobie życie 'GNami' skoro można uznać, że magia jest tak potężna i tajemnicza, że nikt nie zna tajemnic jej potęgi, wiadomo jedynie, że potęga jej tajemnic jest niepojęta

Chyba bardzo mu się nudzi, bo to wytłumaczenie, że glutki nicości coraz bardziej powątpiewają w słuszność danego czaru jest imo naciągane. Tak właściwie, to jestem mocno przeciwko, żeby magia zależała od jakichkolwiek nadprzyrodzonych istot i ich widzimisię, ale to moja opinia.

Trochę mało realne, żeby po przemianie w ogień mogły jeszcze wracać do swojej postaci. Osobiście proponowałbym takie rozwiązanie:
Glutki nicości są wytwarzane przez maga i giną podczas przemienienia się w coś tam. W ten sposób można by skutecznie wyjaśnić ograniczenia związane z rzucaniem zaklęć przez maga itd. A przy okazji nie byłoby jakichś dziwnych żaroodpornych istot (znaczy się byłyby, ale nie żaroodporne).

Co do koncepcji Szałasa, to bardzo mi się ona podoba. Tak właściwie to tylko jeszcze spytałbym, gdzie umieściłbyś wszystkie iluzje i tego typu rzeczy, poza tym jest bardzo dobrze obmyślona (chociaż i tak oczywiście preferuję swoją, bo nie ma podziału na żywioły i takie tam, ale gdybym miał prowadzić sesję RPG, czy grać w Wiosce, czy coś, to ten system najbardziej ze wszystkich o jakich słyszałem odpowiada tego typu rozgrywkom, a przynajmniej lepszy mi do głowy nie przychodzi).

Ta, to tak jak ja. Też czwarty rok, ale wreszcie zacząłem pisać coś innego, żeby poćwiczyć. Chyba niedługo wrócę do mojej starej powieści, mając troszeczkę lepiej wyrobiony warsztat (przy tej nowej sporo się nauczyłem i wyrobiłem swój styl, z tym że jest on dość dziwny i trochę... hmmm sztywny?). Z drugiej strony dopiero zaprezentowałem głównego badass'a, więc może jeszcze troszeczkę pociągnę.

Sztywny styl? Skąd to znam... ćwicze na sesjach wszelkiego rodzaju i czytam masę hitów i mniejhitów i sprawdzam techniki na tych sesjach właśnie. To fajnie, to źle i BUM mam fajny styl... nadal się go szlifuje ale co tam nie

Ja mam plan, bohaterów, historię, świat prawie gotowy, realia też prawie, przewroty i przekręty na miejscu (a ich ilość dojdzie wraz z pisaniem). Czego nie mam? Nawet jednego rozdziału w całości... ale to się samo pisze jak się ma materiały i czas więc puki co skupie się na pierwszym. Mam nadzieje do wakacji tegorocznych skończyć i przez wakacje właśnie napisać... przynajmniej połowę.

*Trik dłubie w zębach*
Jeżeli już bawię się w magię, to przeważnie opieram się na czymś tak niewiarygodnie zdumiewającym jak... prawa fizyki.
Każda akcja budzi reakcję. Jeżeli gdzieś zgromadzono dużo energii, to gdzie indziej musi być jej mniej (działanie przeciwko gradientowi stężeń, więc potrzebny bonusowy surowiec = mag słabnie w miarę czarowania).

Zawsze od samego fireballa bardziej mnie ciekawiła jego cena. Bo to jednak duża rzecz, a takie nie przychodzą same z siebie. Cena więc powinna być odpowiednio przegięta (Raistlin i jego zdrówko, Vanyel i jego noł-lajf, Kamyk i głuchota etc etc).

Zdarzyło mi się też bawić w nieco bardziej 'epicką' wersję, ale tutaj z kolei miałam świat, w którym byty nadprzyrodzone strasznie mieszały w świecie śmiertelników, więc odpowiednio intensywne uczucia potrafiły dać skutek taki, a nie inny (dobra, po prostu potrzebowałam tego trupa jako bohatera, wyjaśnienia poszukałam potem...)

Widzę, że albo jesteś fanką Ursuli Le Guin, albo powinnaś ją przeczytać, bo z tego co pamiętam tam właśnie tak to się prezentowało. Dodam, że osobiście nie cierpię naukowego tłumaczenia magii, czy też pojmowania jej jako tak bardzo "realne" oddziaływanie na rzeczywistość.

Jak dla mnie już tutaj fail. Zazwyczaj używa się nadprzyrodzonej energii, będącej poza zasięgiem zwykłych chlebożerów. Ogółem dla mnie tłumaczenie magii fizyką, to okropny pomysł. Po to wchodzę do świata fantasy, żeby poczuć tę mgiełkę tajemnicy i przeżyć coś nierealnego, a nie żeby tłumaczyć świat pochodzący z wyobraźni jakiegoś człowieka prawami z świata realnego.
Osobiście takie coś mi bardziej pasuje do jakiegoś dark fantasy niż do epika(jeżeli o to Ci chodziło z "bardziej epicką wersją") i daje ciekawe ścieżki rozwoju dla fabuły.

Ha! A ja wręcz przeciwnie... Jeżeli magia jest częścią świata, w którym występuje, tu musi nań jakoś oddziaływać. Jeżeli tak nie jest to nie ma magii i nie ma problemu. Ale nic za darmo. Chodzi o to, żeby nawet magiczne perpetuum mobile skądś czerpało energię, choćby z daleka.


Jeżeli magia nie ma granic w użytkowaniu to nie ma tajemnicy. Zapinamy pasy, cała naprzód i zdobywamy/rozwalamy świat. Dla zachowania równowagi granice muszą być. Chcesz tajemniczości, ok, wystarczy, że bohaterowie nie znają tych granic. Magia jakoś działa, ale nie wiadomo dlaczego. MG wie i tego pilnuje. Z fizyką też możesz mieć mgiełkę tajemnicy. Dlaczego nadprzewodniki działają jak działają, dlaczego Fe_γ może rozpuścić kilka tysięcy razy więcej węgla niż Fe_α? Nie chcesz przerywać tajemniczości to nie wnikasz...

Moim skromnym zdaniem magia bez granic, bez reguł i ograniczeń to najprostszy sposób na zachwianie równowagi w danym świecie. Jeżeli już nie masz pomysłu jak coś tłumaczyć, lepiej przyjmij, że nawet mędrcy tego nie zbadali, ale mieli co badać...

Czytałam. I lubię mieć wszystko ładnie i logicznie wyjaśnione, bo magia biorąca się z pupy kojarzy mi się tylko z bardzo źle napisanym fantasy.

A skąd ona, ile jej, jak się jej używa, dlaczego tak, a nie inaczej?

Yup, święte słowa. Dlatego wyznaczenie granic, reguł i logiki działania jest bardzo ważną rzeczą, jeżeli bawimy się w magiczne światy na poważnie, a nie tylko popisując popierdółki.
Dlatego jeżeli już ktoś u mnie czaruje, to są to klątwy, guślarstwo albo czysta nienawiść.

Owszem, bardzo ciekawe. Stuletni szkielet z poczuciem humoru jest genialnym materiałem na jednego z głównych bohaterów.
I z mojego punktu widzenia to już jest epik, mimo że sieroty pieszo idą, armii nie mają, broni nie mają, żarcia też(dobra, trup nie potrzebuje w zasadzie niczego, bo się nie męczy, a z zabijaniem sobie radzi i bez broni...).

Co do magii zgadzam się z Canthirem. Magia to przecież magia, a nie fizyka - nie musi być wyjaśniona. To jest w końcu coś nadprzyrodzonego. Po to bawimy się w fantastykę, a nie w badanie akceleratora hadronów

Nie rozumiesz, z tym "realnym" oddziaływaniem chodziło mi o działania zgodne z prawami REALNEGO świata. Ot rozgrzanie kawałka metalu... to jest dość łatwo wytłumaczyć. Ja jednak nie ograniczam się do bzdurnego "cieplej, zimniej przenosimy wazon z półki na stolik", gdzie wystarczy po prostu obliczyć jaka jest waga wazonu, stwierdzić z jaką siłą jest przyciągany przez Ziemię, po czym ocenić ile siły musi zużyć mag, by rzeczony wazon podnieść i dodać do tego siłę z jaką będzie przyciągał wazon do stolika. Inną sprawą są zaklęcia, które trochę trudniej sobie wyobrazić, bo nie mają w żaden sposób miejsca w naszym świecie.

Jak mi jeszcze pokażesz, gdzie napisałem, że magia nie ma granic w użytkowaniu, to rozważę przyznanie Ci racji .

Patrz wyżej.

Wolę przyjąć, że nikt nie wie wiele o prawdziwej istocie magii nawet, jeżeli wiem jakie ma ona w rzeczywistości ograniczenia i na jakich zasadach działa. Inaczej klimat dla mnie się sypie...

Jak dotąd "wszystko ładnie i logicznie wyjaśnione" miałem w Eragonie i ni mniej ni więcej, było to właśnie "bardzo źle napisane fantasy". Jeżeli będziesz łaskawa podać "bardzo źle napisaną książkę fantasy", gdzie magia miała mgięłkę tajemnicy, to rozważę, czy Twój zarzut ma jakikolwiek sens, bo na razie robi to wrażenie argumentu "bo tak".

A jak powstał wszechświat? Co było pierwszą przyczyną? Dlaczego akurat to i dlaczego powstał akurat tak, a nie inaczej?

Tak, super... ale co mają granice, reguły i logika do kretyńskiego tłumaczenia magii(czyli czegoś niezrozumiałego i nadprzyrodzonego z definicji) za pomocą praw obowiązujących w naszym świecie? Zresztą jak dotąd nie spotkałem się z dobrą książką fantasy, w której dokładnie byłaby wytłumaczona magia. We "Władcy Pierścieni" mieliście wytłumaczone działanie magii, zasady jej działania i cenę, jaką się za nią płaci? W ogóle takie cuda "200 mana points za fireballa" to do jakichś durnych systemików rpg. Rety, ale to klimat buduje... nie ma co. Mag rzuca zaklęcie, a MG: "Sorry stary masz 12435 punktów many, a zaklęcie wymaga co najmniej 15670".

Nie to miałem na myśli...nvm.

W ogóle strasznie nadinterpretujecie wypowiedzi(zwłaszcza odnosi się to do Trickster). Gdzie ja napisałem, że magia nie ma mieć reguł? Gdzie napisałem, że nie ma mieć ograniczeń? Napisałem, że nie zgadzam się z jej naukowym tłumaczeniem, bo jest ona czymś nadprzyrodzonym i wymyślonym.

Jak dla mnie, magia to energia.

Mag jest trochę jak piorunochron - kumuluje w sobie energię z okolicy, którą może wykorzystać do.. hmm, magii. Każdy mag ma jakąś granicę wytrzymałości. Jednych rozsadzi magia, skumulowana w ich ciałach, a inni oszaleją, od ogromu MOCY jaka się w nich znajduje. Rzecz jasna, mogą kulumować magię w runach, alkumulatorach i zwojach i innych. Mogłyby istnieć nawet gigantyczne ,,elektrownie", zbierające magię i akumulujące je w alkumulatorach. Alku.

A logika w magii? Gdzie tu miejsce na logikę? Przepraszam bardzo, magia jest jak wyobraźnia - tylko ta druga ją ogranicza :F

W ogóle, ostatnio naszła mnie myśl... a w zasadzie sen. Wyobraźcie sobie świat, w którym magia jest powszechna tak jak powietrze. Kostury ładowane runami, telepaci jako radia, kastiusze jako zwoje...

Wyobraźcie sobie scenę - baza. Nocną ciszę, przerywa głośny dźwięk alarmu. Wszyscy magowie do sektoru 3! Wszyscy magowie, powtarzam do sektoru 3! Wszyscy zrywają się z łóżek, łapią za kostury, ładują je runami i wybiegają na dwór. Niebo zaczyna pokrywać niebieskawa poświata - to magowie tworzą pole obronne, o które z hukiem rozbijają się pociski nieprzyjaciela. Przez bramę wbiega parę wrogich magów, rozpoczynają ostrzał i...
Resztę możecie dopisać .


W ogóle, uważam że w MOIM PCecie na MOIM parapecie, jest dwukroć więcej magii, niż w waszych systemach fantasy.

W sumie popieram... ale u mnie mag sam produkuje energię(w tym drugim świecie jest inaczej... ale nie będę tego teraz tłumaczył).

A tu się nie zgodzę. Logika przede wszystkim, z tym że złamanie zasad logiki lda mnie następuje tylko w wypadku złamania zasad ustalonych przez siebie(chyba że jakoś ładnie to tłumaczymy... ale też wydaje się to naciągane). Czyli na przykład kiedy powiemy, że x=y, a za chwilę dodamy, że y nie równa się x. I ogółem takie wewnętrzne sprzeczności w obrębie świata.

Kiedyś nad czymś takim myślałem, ale preferuje nieco bardziej low magic.

Ach tak?! A w MOIM małym palcu jest tyle magii, że Twój PC-et spłonął ze wstydu wraz z Twoim parapetem! Haha!