Fanfki Icewind Dale II. Macie go czytać i komentować, ok?

To nie mógł być krzyk człowieka, na Temposa, to nie mógł być krzyk człowieka! Dlaczego mi się wydaje, że to krzyk mojej siostry? Ludzie tak nie krzyczą, nawet jeśli…
Ona PŁONĘŁA! Płonąca oliwa skapywała z jej ciała razem ze skórą! Jej skóra topniała! Piątka małych pokurczów zdzierała z niej zbroję, zdzierała ją bosakami, bo kółeczka były stopione, stopione jak jej skóra, białe od gorąca! Skoczyłam w jej stronę, ale potknęłam się o dwa gobliny, które uczepiły się moich nóg. Wrzasnęłam z wściekłością, zdzieliłam pięścią bliższego kurdupla. Mózg prysnął mi na twarz.
Potworne wrzaski mojej siostry ustały, ale ja nadal je słyszałam. Dziewczyna upadła na śnieg. Tuż obok mnie. Zobaczyłam jej twarz i sama zaczęłam wrzeszczeć, coraz głośniej, zwłaszcza kiedy goblin wbił zatruty sztylet w przerwę w moim pancerzu. Zamachnęłam się pięścią, ale ten obleśny karypel się uchylił. Sięgnęłam po topór, ale nie zdążyłam go wyjąć. Coś mocno uderzyło mnie w bok, tak że poleciałam, dosłownie poleciałam! Spadłam w zaspę, sztylet jeszcze głębiej wbił mi się w brzuch. Z trudem obróciłam się na plecy. Śnieg padał mi w oczy.
Poczułam straszliwy ciężar, jakby wóz drabiniasty wjechał mi na piersi. To stawało się coraz większe i cięższe, zupełnie pozbawiło mnie oddechu…. Zamrugałam. Nade mną stała ogromna, trzymetrowa bestia… Nie, to coś nie stało NADE MNĄ, to stało NA MNIE! Temposie, to coś nadepnęło na mnie swoim wielkim, cuchnącym giczołem! Teraz szczerzyło czarne zębiska, powoli wgniatając mnie w ziemię. Pociemniało mi przed oczami. Czułam, że to koniec, ta bestia mnie zgniecie… Gdybym tylko zdołała wyjąć ten pieprzony sztylet, którym dziabnął mnie goblin… Wbiłabym go pod jego żółty pazur, nawet taka wielka gadzina nie zniosłaby takiego bólu… Ale sztylet był pod jego stopą… Jeszcze głębiej wbił mi go we flaki… Zacharczałam, splunęłam. Chciałam na niego, ale krople opadły na moją twarz. Przed oczami fruwały mi czarne i czerwone plamki. Już prawie nie czułam bólu…
Poczułam silny zapach siarki, zobaczyłam błysk, stwór zaryczał przeraźliwie. W jego plecy ugodziły trzy magiczne pociski. Odwrócił się, zaszurał, brutalnie przesuwając mnie po śniegu. Wrzasnęłam, aż krew poleciała mi z ust. Miałam połamane żebra, jakże mogłoby być inaczej, kiedy ważąca pół tony bestia nadepnęła mi na klatę? Teraz smród zgniłych jaj i świst. Kwasowa strzała… Kwasowa strzała jakiegośtam? Potwór wydał z siebie bliżej niezidentyfikowany odgłos, zlazł ze mnie i ruszył przed siebie. Usiadłam, czułam, jak po brodzie spływa mi strumień krwi. Próbując odegnać mroczki, zaczęłam rozglądać się za moim bratem, kapłanem. Zobaczyłam Authinę tnącą krótkim mieczem otaczające ją gobliny, wrzeszczała coś w języku drowów…. Pewnie przekleństwa, w końcu nawet ja, córka orka, nie umiałam kląć tak jak ona… Alystin nadal rzucał zaklęcia na tego olbrzyma… Garreth grał na flecie szybką, elektryzującą melodię, która tym razem nie dodała mi sił, raczej mnie zdenerwowała. Powinien wziąć miecz albo rzucić jakieś zaklęcie!
Wreszcie zobaczyłam mojego brata. Obskoczyły go jakieś pokurcze, większe od goblina, ale mniejsze od elfa, krępę i owłosione. Kapłan miał skórę zdartą z połowy głowy…. Podniosłam się z trudem, idąc zygzakiem przez czerwony od krwi śnieg wreszcie zdjęłam z pleców swój ogromny topór. Kiedy małe, włochate grubasy znalazły się w moim zasięgu, uniosłam go i… Nie, nie uderzyłam, pozwoliłam, żeby opadł na plecy jednego z nich. Zakwiczał jak świnia, odwrócił się i smagnął mnie szponami w twarz. Wrzasnęłam, bardziej ze zdziwienia niż z bólu i zaczęłam uderzać na oślep, raz za razem, aż stwór leżał rozpaćkany na śniegu. To był borsukołak, taki sam, jakiego spotkaliśmy na przełęczy, tylko teraz było ich z pięć, i towarzyszyły im nie szczurołaki, tylko olbrzymy…
- Zostaw mnie! – wrzasnął kapłan. – Poradzę sobie z nimi! Idź na orklina!
Temposie, czy to jest orklin? Taki sam orklin jak ten, którym straszyła mnie moja orkowa niańka, kiedy jeszcze piłam mleko ze świńskiego pęcherza? Tak mówiła: „Jeśli jakiś orklin zobaczy, że nie jesz zupki z goblina, to sam ją zje, a potem zje twoją wątróbcię i twoje jelitka".
Zygzakiem popędziłam w stronę orklina. Uderzyłam go toporem, wkładając w to całą siłę, jaka mi pozostała. Trafiłam w łopatkę, która pękła z trzaskiem. Potwór zaryczał dziko, przeraźliwie, i upadł do przodu. Wskoczyłam mu na plecy, on charczał głucho, ale żył, zaraz pewnie się podniesie…. Nie miałam siły więcej machać toporem, musiałam dobić go jakoś inaczej. Wyjęłam sztylet z przerwy w swoim pancerzu, w pełni świadoma, że będzie to ostatnia bestia, jaką ubiję. Krew polała się na śnieg i na orklina.
Usłyszałam drażniący skrzekot. Z oddali nadleciały harpie, dwie z nich od razu podleciały do Garretha, który nadal, nieświadomy niczego, grał na flecie. Zorientował się dopiero kiedy jedna z nich wbiła mu pazury w barki, ale wtedy było już za późno. Jej towarzyszka oderwała mu głowę i rzuciła ją daleko, w nurt rzeki Sheingarn. Ciało chłopca bezwładnie opadło na ziemię. Oderwana głowa przeleciała tuż obok stojącej na moście Authiny, rozpraszając ją na moment. Ta krótka chwila nieuwagi wystarczyła, żeby goblin wbił jej sztylet w brzuch, przebiwszy skórzany pancerz. Drowka wrzasnęła z bólu, stwór przekręcił broń, ona cofnęła się, oparła się plecami o barierkę…
Orklin pode mną zaczął się poruszać, a ja osłabłam już z upływu krwi. Upadłam na kolana, spojrzałam na sztylet, zacisnęłam zęby i wbiłam go w kark bestii. Stwór zacharczał, zarzucił ohydnym łbem i znieruchomiał. Wyjęłam ten nieszczęsny sztylet z jego martwego ciała, ale zaraz go odrzuciłam. Po co mi on? Zaraz i tak umrę. Uśmiechnęłam się do siebie. To będzie dobra śmierć. Jednak uśmiech spełzł mi z twarzy, kiedy usłyszałam cichy jęk:
- Ilharess…
Spojrzałam w dół i z przerażeniem zdałam sobie sprawę, że upadający orklin przygniótł swoim cielskiem Alystina.
- Ilharess… - jęknął drow. – Ulecz mnie… Błagam…
Zawsze zwracał się do mnie per „ilharess", słowo to oznaczało w języku mrocznych elfów kobietę stojącą na czele rodziny. Na pewno nie czułam się lepsza czy ważniejsza od mojego rodzeństwa, ale na pewno im przewodziłam i to mogło go zmylić. Nie, żeby mi to przeszkadzało, co to, to nie, przeciwnie, schlebiało mi. Alystin był jedyną osobą, która zwracała się do mnie z tak ogromnym szacunkiem.
Pierwszą moją myślą było zejście z trupa i wyciągnięcie spod niego maga, ale kiedy tylko się poruszyłam, od razu upadłam, tak że moja twarz znalazła się tuż nad twarzą drowa.
- Ilharess… - wymamrotał Alystin, wyraźnie speszony. – Jalil… Jesteś ranna?
- Umierająca – poprawiłam go, uśmiechając się słabo.
- Nie możesz być… - jęknął. On też umierał, niemal widziałam uciekające z niego życie. Jego oczy były zamglone i nieobecne.
- Spokojnie – wymamrotałam. Wsparłam się rękami, opierając dłonie na ziemi tuż obok niego. Chciałam podać mu miksturę leczniczą, nie po to, żeby mu pomóc, bo do tego najpierw musiałabym wyciągnąć go spod tego przeklętego trupa. Chciałam, żeby umarł spokojny, mając poczucie, że ktoś się o niego troszczy, ale nagle zdałam sobie sprawę, że i tak nie mam żadnej pieprzonej mikstury leczniczej, bo wszystkie zużyłam na długo przed dotarciem do tego pieprzonego brodu! Upadłam z powrotem na ciało orklina, krew z moich ust kapała na twarz Alystina. On z trudem uniósł prawą rękę i obtarł czerwoną ciecz spływającą mi po brodzie. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu, po raz pierwszy od kiedy skończyłam pięć lat. Konający drow tym jednym ruchem okazał mi więcej czułości niż wszyscy razem wzięci ludzie, jakich spotkałam przez całe życie…
- Usstan ssinssrigg dos, ilharess – wyszeptał. I umarł.
Szkoda, że nigdy nie poznałam języka drowów na tyle dobrze, żeby zrozumieć, co on powiedział... Czułam, jak zamarzają łzy na moich policzkach i mieszanina krwi i śliny na moim podbródku. Powoli odwróciłam głowę, akurat żeby zobaczyć, jak borsukołaki dzielą się mięsem mojego brata... Authiny nigdzie nie widziałam, tylko… Tak, rzeka niosła jakiś czarno-biały obiekt, teraz przypominający szmatę… Gobliny wrzeszczą… Śmierć ludzkiej świni! Wszystko jest zamazane i szare… Zimno, tak zimno… Temposie, proszę, zabierz mnie gdzieś, gdzie jest ciepło… Może być nawet Odchłań albo Dziewięc Piekieł, byle daleko od tego mrozu…
***
Rudowłosa przedstawicielka płci niewieściej nie miała najmniejszego pojęcia o wewnętrznych rozterkach swoich bohaterów i stwierdziła, że zwyczajnie i po prostu nie chce jej się wczytywać gry po raz enty. Wyłączyła więc Icewind Dale II i postanowiła pograć sobie w Baldura. Tam wprawdzie nie było jej drowa z pięknym głosem, ale Solaufein też jest niezły, prawda?
I tym smutnym sposobem Dolina Lodowatego Wichru nie została uratowana!